Zatrzymana...

Zupełnie obojętna
na krajobraz za plecami
jak aktorka w teatrze
życia przejęta rolą

Siedzisz wyprostowana
z kwiatem we włosach
zatrzymana w połowie
gestu i cichego słowa

Pomiędzy wcześniej
a tym co nadchodzi
w jednej kryształowej
chwili zapatrzenia


obraz-Paul Gauguin

Czerwony piasek...

Na czerwonym piasku
bosa i swobodna
stoisz wystawiając się
na moje spojrzenia

Ciepła i leniwa woda
dopiero co oderwała się
od twoich stóp niechętnie
zupełnie jak ja wcześniej

A powietrze dokoła ciebie
gęstnieje w niewidzialne
dla nikogo dłonie tam
gdzie chciałbym je położyć


obraz-Paul Gauguin

Skradzione perły...

Ciepłą plamą
cichej obecności
kładziesz się
na piasku plaży

Zmęczona i syta
wypełniona po brzegi
moją obecnością
łapiesz płytkie oddechy

Jakbyś dopiero
z głębi wypłynęła
trzymając w dłoniach
skradzione morzu perły


0braz-Paul Gauguin

Poławiaczka pereł...

Dojrzała słońcem
przepełniona ciepłem
przysiadła na brzegu
oceanu łóżka

Gotowa wskoczyć
do niego i zanurzyć się
ze mą w jego falach
opłynąć pianą dotyku

Wstrzymać oddech
kiedy szukać będziemy
pereł migoczących
wspólnym spełnieniem


obraz-Paul Gauguin

Tahitanka z owocem mango...

W popołudniowym słońcu
ze słodkim owocem
stoi niezmiennie cierpliwa

Dziewczyna ubrana
w pierwotny brak wstydu
zanim się dowie,że to grzech

Patrzę na nią i studiuję
dłonie,ramiona i twarz
otwartą na mnie i to co robię

Ze słodkim owocem
poddaje się i przenika
do mojej głowy i na płótno

Nim ktoś jej powie
że to grzech tych co czują
będę dla niej płótnem


obraz-Paul Gauguin

Odbicie w lustrze...

Patrzysz na swoje odbicie
w płynnym srebrze
lustra pamięci

Lekko drży na brzegach
załamuje światło
odrzucając cienie

Czas rzeczywisty teraz
zmienia w przeszły
albo przyszły

W zależności z której
strony spoglądasz
na siebie


obraz Lidii Wylangowskiej

Nokturn...

Harfa nocy czeka
struny się rosą
lekko zaszkliły

Zagraj mi coś
niech melodia
strąci je na ziemię

Obudź w moich
wyciągniętych ramionach
jak w kamertonie

To samo drżenie
jak wtedy kiedy
miałaś się w nie osunąć


obraz autorstwa Lidii Wylangowskiej

Zmierzch...

Zmierzch już zapada
nad jeziorem
ale ona wcale
nie chce jeszcze spać

Włosy wysuszone
w słońcu opadają
na ramiona
łaskocząc jak palce

Raz obudzona
Pani Jeziora na brzegu
nie zazna długo
snu odrętwiającego


zdjęcie-Renata Orlińska

Na brzegu...

Na brzegu wody
która przestała
być jedynym domem

Rozbudzona falami
rozchodzącymi się
na jej tafli

Stoi Pani Jeziora
na moje powitanie
od zawsze gotowa


zdjęcie-Renata Orlińska

Spokój jeziora...

Spokojna i ustana
woda zawrzała
kiedy zwabiony

Widokiem twarzy
Pani Jeziora
zanurzyłem się w niej

Pod lekkim dotykiem
otworzyła oczy
sen odszedł i znikł

I skończył się
tak jak spokój jeziora
moją dłonią zmąconego


zdjęcie-Renata Orlińska

Zgubiony miecz...

Pani Jeziora dawno
zgubiła swój miecz
zresztą nigdy bardzo
go nie lubiła

Uwolniona od niego
nie musi już łuską porastać
ani wplatać wodorostów
w swoje zielone włosy

Ładniej jej w wianku
z kwiatów na głowie
w falującej sukni
słonecznych odblasków


zdjęcie-Renata Orlińska

Podwodny sen...

Wiatr marszczy
taflę jeziora a ty
spoglądasz na mnie
jak przez szybę

Zadając sobie
odwieczne pytanie
czy cię zobaczę i
obudzę do życia

Czy niewidzącymi
oczami przechodnia
niewiarą dawnego
gorliwego wyznawcy

Zatopię w głębi i
strącę w podwodny
zimny sen zapomnienia
odwieczną Panią Jeziora


zdjęcie-Renata Orlińska

Wniebowzięta...

Zanurzona w błękicie
nieba pomiędzy wiatrem
a chmur białymi rafami

Zapatrzona w przestrzeń
zamyślonymi oczami
zapomnianej bogini

Czekasz, żeby ożyć
z promieniami słońca i
dłońmi obecności na szyi


obraz autorstwa Lidii Wylangowskiej

Z kwiatami...

Oparta o ścianę
z naręczem kwiatów
stoisz patrząc

Jak wzrokiem
wypalam w swojej
głowie twój obraz

Wiosenne kwiaty
cicho ci asystują
kiedy tak czekasz

Aż każdy drobiazg
każde napięcie skóry
zostanie zapamiętane

obraz-Lidia Wylangowska

Splecione...

W rozkosznej pozie
czekają na mnie
dwie siostry bliźniacze

Przedzielone lustrem
wschodów i zachodów
słońca i księżyca

W bladym świetle
wczesnego poranka
albo ciepłej czerwieni

Czekają objęte dniem
Dzień i Noc splecione
marzeniem i wspomnieniem


obraz-Andreas Kovelinas

Wibracje...

Pod zamkniętymi powiekami
w czerwieni zachodu słońca
ostro się odcinasz czernią i
bielą skóry krzyczącej

Wibrująca od cichnących
odgłosów miasta za oknami
wprawiasz powietrze
w drżenie płynące do mnie

Falami wdziera się we mnie
wyrywając odpowiedź
z każdej komórki i nerwu
na to bezgłośne wołanie


obraz autorstwa Lidii Wylangowskiej

Moja Ewa...

Uginając się pod literami
których jeszcze nie spisano
niosąc zdarzenia których
jeszcze nie prorokowano

Tak wiele ma do zaoferowania
z jednym jabłkiem w dłoni
naga i nieświadoma jeszcze
piękna jakie na mnie sprowadza


obraz autorstwa Lidii Wylangowskiej

Parasolki...

W kolorowe parasolki
ubrana idziesz dniem
słonecznym i jasnym

Przed deszczem spojrzeń
schowana szczelnie
przed kroplami dotyku

Wiszącymi w powietrzu
które jak wnyki
na ciebie zastawiam

Złapany sen...

W złapanym śnie
przyjdź do mnie
boso i w czerwieni

Zarysowana lekko
naszkicowana ledwie
bym mógł cię ubarwić

Wypełnić sobą
puste pola czekające
na kolor, na ciepło

obraz autorstwa Lidii Wylangowskiej

Sacred geometry...

Zaklęte w geometrię
ciała i przestrzeni
wykreślone dotykiem
miękkim i ciepłym

Opisane twierdzeniami
opuszków palców
całkami muśnięć
obliczone codziennie

Ciepło i dobro
w namacalnej postaci
obecność w przestrzeni
do życia dodana


obraz autorstwa Lidii Wylangowskiej

Dawno temu...

Dawno temu
a może wczoraj
może pocałunkiem
a może wcale nie

Ktoś kogoś zmienił
może z żaby w kogoś
a może tylko sens
wlał ustami w niego

Wdmuchnął światło i
myśli lekkie przez nos
a może całował
aż do zachłystu sobą


obraz autorstwa Lidii Wylangowskiej

Noc...

Kiedy noc gasi światło
zapalają się latarenki
lisich oczu

Zielone światełka
na ścieżkach prowadzących
do snu o oswajaniu

Colombina w deszczu...

W deszczu kropel
spadających na głowę
ściąganych nieubłaganą
siłą grawitacji

Broczysz makijażem
w smugach i zaciekach
moja Colombino

Pędzel mokrego nieba
maluje twój portret
nie dbając o kostium
czy wyraz twarzy

W strużkach farby
kryjąc twoje myśli
tylko w oczach żywe


obraz-Jarosław Kubicki

Kabuki 2

W białej farbie
łza żłobi koleinę
żalu i bólu

Odwracasz się
wachlarz unosisz
w obronnym geście

Zanim znów
twarz mi pokażesz
nie będzie śladu

Gejsza w tańcu
zawiruje wdzięcznie
uśmiechnie się do mnie

Na końcu mapy...

Kiedy dotarłem
do końca mapy
na słupie granicznym
znalazłem pergamin

Pożółkłe i postrzępione
ostrzeżenie ostatniego
wędrowca przede mną
dalej są tylko smoki

A jeden z nich
zerkał ciekawie
na mnie
z drugiej strony

Patrzył przez chwilę
potem pokazał mi
pergamin po jego stronie
dalej są tylko ludzie

Wiosenne Dulcynee...

W promieniach słońca
Dulcynee na stopniach
fontann obmywają się
z kożuchów patyny
zimowych wieczorów

Prężą się jak kotki
wygrzewając twarze i
nie tylko twarze
w oczekiwaniu skrzypienia
zardzewiałej zbroi

W jeszcze zimnej wodzie
piorą zeszłoroczne
marzenia i sny niespełnione
żeby z szarości i matu
wydobyć blask i tęczę

Przebudzenie...

Kiedy wiosna słońcem
podgrzewa trawniki
żeby wybuchły chwastem

Ze snu zimowego
budzą się don Kichoci
w zardzewiałych zbrojach

Reklamowaną farbą
z odrdzewiaczem
smarują się od stóp w górę

I ruszają w drogę
na poszukiwanie
kolejnych wiatraków

Zaginiony uśmiech...

Czy widziałaś już
uśmiech kota
takiego jak ja

Jeśli nie to żałuj
często mi gdzieś
ucieka niecnota

Jeśli go spotkasz
na pewno poznasz
nie da się go pomylić

I powiedz mu
że za nim tęsknię
niech do mnie wróci

Marcowy Zając...

Marcowy Zając
topi smutki
w kolejnej
filiżance herbaty

Imbryk dostarcza
jej bez wytchnienia
więc czemu wciąż
zmienia miejsca

Spięty i nerwowy
pośród rytuału
który dla innych
jest życia istotą

Kot z Cheshire...

Latający kot
wiecznie goniący
swój uśmiech

Który mu umyka
żeby żyć własnym
uśmiechowym życiem

Zielonymi oczami
przenika cię całą
do szpiku duszy

Grając na tobie
kocią melodię
marcowego uczucia

Na pograniczu snu...

Na pograniczu
jawy i snu
w strefie ciszy
gdzie cień nocy

Walczy jeszcze
o każdą minutę
w której włada
twoimi snami

Ze światłem
poranka ledwie
przez słońce
urodzonego

Pocałunkiem
ledwie muśniętym
na wargach
budzę cię dla siebie

obraz-Andreas Kovelinas

Kruchy lód...

Po kruchym lodzie
stąpam pomiędzy
zeszłorocznym łanem
trzcin i sitowia

Tam gdzie leżysz
okryta mgiełką
unoszącą się
w powietrzu

Pani Jeziora
na pół uśpiona i
pół przebudzona
pod sufitem nieba


zdjęcie autorstwa Renaty Orlińskiej

Kobieta Lis...

W kwiatowym przyczajeniu
w zasadzce zapachów i
w oczekiwaniu stęsknionym

Kobieta Lis wzywa mnie i
wabi do siebie czekaniem
miękkim i ciepłym

Sama zaplątana w potrzasku
obezwładniona nocy mrokiem
czeka i wypatruje brzasku



obraz-Marci MacDonald

Kim jestem...

Czym jestem i
kim jestem myślisz
kiedy czujesz
jak podchodzę z tyłu

Czujesz objęcie
osuwające się
na ciebie jak
ciepły koc spokoju

Myśli znajdują
swoje miejsca
zwalniają bieg
karuzeli życia

A ja jestem sobą
kobietą albo
mężczyzną gdy trzeba
aniołem albo kimś innym



obraz autorstwa Lidii Wylangowskiej

Marionetkarz...

Marionetko,czy wiesz
że twoja wolna wola
to kilka sznurków
za które pociągam

Ruchem ręki nadaję
ci cel i kierunek
do którego będziesz
podążać bezwiednie

W usta wkładam ci
moje słowa własne
a w oczy wklejam
moje zapatrzenia

Ale kiedy kochasz
w spazmie rozkoszy
chciał bym żebyś ty
a nie ja sznurki trzymał

Lot Ikara...

Wzniosłem się
w powietrze
wiatr pióra skrzydeł
złapał do tańca

Zawirowałem śmiało
szalony i odważny
lotem podniebnym
upojony i oślepiony

Kiedy natrętny skrzek
Ziemi mnie pochwycił
a lot ku gwiazdom
był upadkiem z łóżka

Cerber...

Stoi mi na drodze
odwieczny stróż
wcale nie trzygłowy

Wystarcza mu jedna
na widok nawet
wcale nie taka straszna

Nie da się go uśpić
wciąż czuwa żebym
się nie zbliżył do ciebie

Bardziej niż na jeden
oddech wspólny
z ust do ust podany

Karma...

Do twarzy ci
w tych kolorach
ochrach i sepiach

W zapachach
korzeni słodkich
lekkim odurzeniu

W zawoju uczuć
metrach zamyślenia
pod słońcem oczu

Ciemne włosy
ułożone w sploty
dłońmi Karmy

Ocieniają twarz
twarz zapamiętaną
nie da się jej zapomnieć




obraz autorstwa Lidii Wylangowskiej

Jabberwocky...

Pod naskórkiem poranka
ukryty chrzęstoszczęki
brzękoskrzydły czeka
żeby wydostać się i
słońce zmroczyścić

Krąży na uwięzi Królowej
Przerazy Pierwszorzędej
władczyni Prozy i Grozy
Dnia Osądecznego i
czeka jej skinienia

Kiedy wyrwie się na światło
kto wtedy przy mnie stanie
kto w rękę omdlałą włoży
Turbikoncerz,jedyną obronę
słońca i życia we mnie

Szalony Kapelusznik...

Czy znasz kogoś
bardziej szalonego
ode mnie

Pod cylindrem
nie tylko głowę
noszę i chowam

Żyję nie tylko
przy popołudniowej
wiecznej herbatce

A moje szaleństwo
jest jak peleryna
przeciwnieszczęściowa

Wczorajsza strona lustra...

Nie odwracaj się
tam już nic nie ma
po wczorajszej
stronie lustra

Przeszłość zostaw
jak płaszcz w szatni
nie bierz numerka
może ją ktoś ukradnie

Wejdziesz wtedy
w jutro zupełnie naga
a ktoś bardziej szalony
nawet od Kapelusznika

Ubierze cię na nowo
w kolory i dźwięki
w uczucia zapomniane
w siebie jeśli zechcesz

Królicza norka...

Ostatnia granica
pomiędzy światami
pomiędzy rozumem a
serca szaleństwem

Brama do świata
gdzie wszystko jest
możliwe i takie
niecodzienne

Gdzie czeka
na ciebie królik
umykający innym
niezmiennie

Uśmiech kota...

Po drugiej stronie
króliczej norki
znajdziesz mnie

Lecz nie wiem
czy jestem tym
czego szukasz

Uśmiech kota
zawieszony gdzieś
w powietrzu

Świecące oczy
wskazujące drogę
dobrą i tą drugą

W sieci...

Schwytana w sieć
sama jesteś siecią
poplątane sznurki
uczuć współdzielonych

Poplątane ręce
usta,piersi i skronie
poplątane życia
w sieć czerwieni złowione

W lisim potrzasku...

W lisim potrzasku
zatrzymana chwilą
miękkim dotykiem
obezwładniającym

Wstrzymana w biegu
do celu nieznanego
upadłaś chętnie w
drżące powietrze

Wibrujące w płucach
pobudzone dreszczem
w lisim potrzasku
zostaniesz już wiecznie














obraz-Marci MacDonald

Zamyślony Pigmalion...

W tajemniczym ogrodzie
mojej wyobraźni
nad brzegiem sadzawki
tworzę cię dla siebie

Garściami zbieram kolory
ugniatam je i formuję
na rusztowaniu z marzeń
osadzam kolejne zachwyty

Chwile między palcami
podatne jak glina
na dotyk rzeźbiarza
układają się potulnie

A teraz stoję wpatrzony
umazany tobą cały
myśląc czy to ja rzeźbiłem
czy sama ze mnie powstałaś


obraz autorstwa Lidii Wylangowskiej

Własny Anioł...

Z mgiełki oddechu
na zimowym spacerze
kilku strzępków
puchu anielskiego
złapanego kiedyś

Sklejam sobie
własnego stróża
który będzie ze mną
szedł przez życie
cierpliwie i wiecznie

Anioła na miarę
na dzień powszedni i
na święto radości
z mgiełki oddechu
wiszącej przede mną


obraz autorstwa Lidii Wylangowskiej

Materializacja...

Słowem z niebytu
przywołana nocą
materializujesz się
sylaba po sylabie

Budowana na
rusztowaniu zdań
tkana z dźwięków
wypowiadanych

Słońcem wstajesz
przed moimi oczami
ciepłem ciała w dłoniach
rodzisz się do życia


obraz autorstwa Lidii Wylangowskiej

Zaszczepiony...

Świat swój tobą
zaszczepiłem
wlałem cię
w jego żyły

Krążysz we mnie
czuję cię
pod skórą i
w płucach

Rośniesz w siłę
rozpalasz krew
trawisz i napełniasz
samą sobą

Stawanie się...

Delikatnie łapię
skrawki mgły
okruchy marzeń

Sklejam je
formuję dłońmi
wygładzam ustami

W wyobraźni
mieszam kolory
z palety oczu

Tak stajesz się
we mnie i dla mnie
marzeniem i obrazem



obraz autorstwa Lidii Wylangowskiej